X
تبلیغات
رایتل
  بهار
هنری - طنز- شعر و.........
جمعه 7 مهر‌ماه سال 1385
باران

زیر باران حجم تماشارا اندازه می گیرم
زمین خسته است از دلتنگی من
زندگی را در برگ شقایقی می بینم
کوتاه و پر اشتیاق
بوی نم باران ریه هایم را تازه می کند
نگاهم تا انتهای درختان باغ در جستجوست
پرنده ای با بالهای خیس بر روی زمین
 ادراک مرا می بیند
صدای نفسهایش می اید
با سکوتی سبز راه را طی می کنم
پرنده قلبش تند می زند
خونی تا  دور دستها زمین را می شیارد
اوایی حزن الود از قلبم می شنوم
درختان خاموشند
پرنده ارامتر در دستانم
او مجروح است و تشنه ی دستانی گرم
زیباست
دوباره نگاهش می کنم
نگاه غریبی دارد
من با نگاهش مانوسم
چشمانش پاکی محض است
و اندوهی دارد به وسعت بارانی شدن چشمانم
باید فکری برای بال مجروحش بکنم
فکرم ترد و شکننده میشود
اگر نتوانم
وتبسمی بر نگاه حسرتبارش می نشیند و
من جان تازه ای می گیرم
می دوم تا خانه
من می توانم
اری می توانم
--------------

عناوین آخرین یادداشت ها
خوش آمدید
آرشیو
عضویت کاربران بلاگ اسکای
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 105493